Kırmızı Ojeleriyle Annem

Annem şöyle demişti "Sevmek ve sevilmek istiyorsan ilk önce kendini seveceksin"...sin...sin.
İçimde her kelime birbirinden farklı yankılandı yankılandı ve büyüdü ki yüreğimin acıdığını hissettim.Aslında doğru olan şuydu:annemin kendini sevdiğini gördüm.Peki ben bunu öğrenmiş miydim?!Hayır.Bana, beni sevdiğini gösterdi mi bana hissettirdi mi?Ya hayır öğretmediğin şeyi bana basit bir matematik sorusunu cevaplar gibi öğretemezsin.Küçüklüğümden hatırladığım anılarımda annem:kendini seven,kendine güvenen,gezen,eğlenen hayatını istediği gibi yaşamaya çalışan ilk tanıdığım kadındır.Büyülenmiş bir şekilde annemi izlerdim...ayaklarına giydiği ayakkabıları, üzerindeki pileli dökümlü eteği, üstündeki bluzu sarı saçları kırmızı ojeleri ve parfümü beni masallar diyarına götürürdü.Ben kendi masallarımda yaşarken annem çoktan dışarı çıkmış olurdu.O zamanlardan bana öğrettiği asıl duygu terkedilme... beni daha fazla severse dışarı çıkmaz ve benimle kalmayı tercih eder diye düşünürdüm.Kendimi daha fazla sevdirmek için çabalamam gerektiğini düşünmüştüm..Beni ben olduğum için kim severdi  ki??Çabalamazsam kimse...

Uzunca bi süre sonra öğrendiğim ve benim için değerli olan öğretim:Ben bir değerim ve her insan doğduğu andan itibaren bir değerdir.Değerini bilmen ve kullanman sana kalmıştir.Hayatın sana değer vermesini istiyorsan değer vermeyi bilecek, hayatta kalmak istiyorsan değerlenmeyı öğreneceksin...