Ailemin şiiri

Hayatın keşmekeşliğine inat duygularımın tadına bakmak ve geçmişimi canımı acıtmadan hatırlamak...bu şarkıyla mümkün.
Hatırlıyorum ingilizcenin dilimde dönme ıstırabının tam ortasında yine beni kurtaran "zombie"şarkısıyla ergen dönemler...İsyanımı babamların anlamayacağı dilde dile getirmek beni cezbediyordu.Hatırlıyor musun baba?arabanın ön koltuğuna oturmayı hiç sevmezdim.Sen"Otur şuraya adam gibi"derdin.Oturmak istememin sebebi tuhaf bir o kadar hassastı:utanırdım arabası olmayan insanların beni görmesini istemezdim.Konuşamazdım içimdeki duyguları sana anlatabilmek çok zordu be babacığım.Beni neden duymak istemediniz?Hep "sus çocuklar cok konuşmaz"dediniz.Verdiğiniz konuşmama terbiyesi nelere mal oldu?Farkettiniz mi?Beni farkettiniz mi?Ben hep farkındaydım babamın öfkeli olduğunu bakışlarıyla konuşur hayır hayır bağırırdı...Kalbim öyle hızlı çarpardı ki sonunda yerde bulurdum kendimi...Ben bakarak konuşmayı öğrenmiştim artık öğrendiğimi en iyi şekilde savunma tekniğim olarak kullanır olmuştum.Babam her kızdığında bakışlarımı bakışlarına diker altyazı geçer şekilde??? babam anlardı daha da fena sinirlenirdi.Ablam"bakma ne olur bakma boşver"derdi.Bakmaya devam edecem! kişiliğimle sessizce karşısında durduğumu farkediyor.Babacığım,ben burdayım:görüyor musun?duyuyor musun?hissediyor musun?Farkında mısın?????????
Dedim ya canımı acıtmadan geçmişi (şimdilik)bu kadar hatırlamak en güzeli!Şarkıya devam...

Dipnot:Bu arada kişiliğime edim,aklıma geldi de bakışlarımla alt yazıyı decodersiz çözen babamın attığı şamarlar...Ahhh yüzüm hissetmezdim ama yine bakışlarımı çekmezdim şamarın şiddeti artar sonunda ağlamamak için yüzümdeki alaycı ifade donar bakmaya devam...Madolyon taktılar sanki seni farkettiklerinde.